Nazwę tej roślinie nadał francuski botanik Augustin Saint-Hilaire w 1822 roku. Jest to dwupienna roślina pochodząca z Ameryki Południowej. Ostrokrzew paragwajski osiąga około 15 m wysokości.

W naturze rośnie w typowych dla tej rośliny zbiorowiskach leśnych, nazywanych yerbales, w skład których wchodzą również odmiany z grupy wawrzynkowatych, mirtowatych i marzanowatych. Zbiorowiska te, dziś często wyniszczone w wyniku rabunkowego pozyskiwania yerba mate, występowały w południowej Brazylii, Paragwaju i Północnej Argentynie.

Czas owocowania ostrokrzewu przypada na okres jesienny. Małe kwiaty skupione są w pęczkach, z których rozwijają się żółte jagody. Liście są podłużne, o długości do 5 cm, zimozielone. Zbiory z z jednego krzaka są dokonywane co trzy lata, w trakcie których można zebrać nawet do 65 – 85 funtów suszonych liści. Po za ostrokrzewem paragwajskim zbiera się także liście innych rodzajów, np. I. Amara, I. Theezan.

Liście rodzimych ostrokrzewów wykorzystywali także północnoamerykańscy Indianie. Tzw. Herbata Appalachów parzona była z liści I. cassine, I. Vomitoria i I. caroliniana.