W zasadzie większość typowych drapieżników to zwierzęta dosyć leniwe. Oczywiście mają charakterystyczne zrywy tuż przed polowaniem, ale poza tym czas spędzają albo na nieruchomym czatowaniu na ofiary, stosunkowo rzadko poszukują ich bardzo aktywnie, albo spokojnym trawieniu i trwaniu w leniwym otępieniu. Ryby zachowują się podobnie, choć i tutaj wyróżniamy kilka różnych „sposobów na życie”, ale skoro mówimy o drapieżnikach leniwcach skupimy się na na najbardziej j typowym przykładzie jakim jest szczupak.

Większość swojego życia szczupak spędza nieruchomo czając się na swoje ofiary.

W chwili kiedy ofiara znajdzie się w zasięgu jego zmysłów rzuca się na nią dosyć dynamicznie, bo potrafi w ciągu bardzo krótkiego czasu przejść z zupełnego bezruchu do prędkości często przewyższającej czterdzieści kilometrów na godzinę! To niezły osiąg jak na taką, zdawałoby się, niepozorną rybę.

Z drugiej strony nieruchome zawieszenie w wodzie, tj. pozycja jaką szczupak przyjmuje najczęściej, również wymaga od tej ryby nieco zaangażowania, bo jej środek ciężkości znajduje się w takim miejscu, że wystarczy chwila nieuwagi, by szczupak zaliczył wywrotkę.

Z uwagi na specyficzny styl życia szczupaka wcale nie jest łatwo go złowić, bo rybę trzeba najpierw odnaleźć albo naprawdę umiejętnie zwabić. Łowienie szczupaka to dosyć aktywne wędkarstwo i wśród wędkarzy szczupak cieszy się sporą popularnością.

Co ciekawe występuje on w prawie całej Europie, a u nas oprócz wód słodkich spotkać go można też w Bałtyku. Tam potrafi wysilić się na tyle, by aktywnie zapolować na ławice.

Źródło zdjęcia: Wikipedia